Τοποθέτηση Κων. Ζέρβα στη συνεδρίαση του Δήμου Θεσσαλονίκης με θέμα την ονομασία της ΠΓΔΜ

Τοποθέτηση Κων. Ζέρβα στη συνεδρίαση του Δήμου Θεσσαλονίκης με θέμα την ονομασία της ΠΓΔΜ

Η γνώμη του Δημοτικού Συμβουλίου, είπε ο κ. Δήμαρχος πριν από λίγο, περιττεύει. Ενώ τη δική του γνώμη την ξέρουμε. Ας κάνουν λοιπόν άλλοι διπλωματία, άλλοι business. Ας είναι κάποιοι ρεαλιστές και ας είμαστε εμείς θεματοφύλακες ιερών και όσιων.

Οι ρίζες του ζητήματος του ονόματος ανάγονται στην επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Στρατάρχης Τίτο διαχώρισε από τη Σερβία την περιοχή που καλείτο μέχρι τότε Vardar Banovina, χορηγώντας της καθεστώς ομόσπονδης συνιστώσας της τότε νέας ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, η οποία είχε υποστηριχθεί από όλες τις προστάτιδες δυνάμεις, και μετονομάζοντάς την αρχικά σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και, στη συνέχεια, σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παράλληλα, άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα ενός χωριστού και διακριτού «μακεδονικού έθνους».

Αν η δική μας υποχώρηση σήμερα είναι η παραχώρηση της σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων (erga omnes) ποια είναι η παραχώρηση του κράτους των Σκοπίων;

Παραχωρούν ένα όνομα το οποίο πριν το 1944 χρόνια δεν υπήρχε, αλλάζουν το όνομα ενός αεροδρομίου, ενός αυτοκινητόδρομου σε ένδειξη καλής θελήσεως, τότε κι εμείς ίσως θα έπρεπε να αλλάξουμε την ονομασία των ραδιοταξί Μακεδονία στο πλαίσιο οικοδόμησης μέτρων καλής θέλησης.

Είναι αυτά όμως αρκετά; Υπάρχει κάποια φαντασία και κάτι φρέσκο στο πλαίσιο όλων των διαμεσολαβήσεων; Ακούμε ακόμη τις ίδιες μη αποδεκτές -για να μην πω απαράδεκτες – προτάσεις τα τελευταία 25 χρόνια.

Ας αναρωτηθούμε όμως πως προέκυψε το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων.Η απάντηση βρίσκεται στο γεωπολιτικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη στα Δυτικά Βαλκάνια. Η ηγεσία της Ευρώπης, το Βερολίνο, οι Βρυξέλλες και οι υπόλοιποι σημαντικοί παίκτες θεωρούν ότι το 2018 θα είναι μια κρίσιμη χρονιά για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στη γειτονιά μας. Η Ρωσία παίζει το δικό της παιχνίδι και βλέπει τα Δυτικά Βαλκάνια σαν το μαλακό υπογάστριο της Ε.Ε. και μια πιθανή ζώνη δικής της επιρροής. Η Κίνα προωθεί πιο αθόρυβα τα δικά της συμφέροντα, με τα μεγάλα έργα υποδομής που χρηματοδοτεί στην περιοχή, στο πλαίσιο του Δρόμου του Μεταξιού. Ακόμη και η Τουρκία και ορισμένα από τα θεοκρατικά κράτη του Κόλπου επιδιώκουν να ελέγξουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό των Βαλκανίων.

Άρα παίζουμε με στημένη τράπουλα;

Ενημερώθηκα ότι ο κ. Τσίπρας πριν λίγο έκανε δήλωση στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ότι είναι «εκτός πραγματικότητας να μην δώσουμε το όνομα Μακεδονία», έχουμε αναλάβει ευθύνη να κλείσουμε  τη διαπραγμάτευση με αξιοπρέπεια και πατριωτική ευθύνη και να αποτρέψουμε χειρότερα στο μέλλον για τη χώρα».

Εμείς εδώ δεν μπορούμε να μην πάρουμε θέση. Ακούγεται ως πιο πρόσφορο, ως πιο κοντά στη συμφωνία η ονομασία Γκόρνα Ματσεντόνια κατ’ ουσίαν είναι ένας γεωγραφικός προσδιορισμός: Ανω ή Βόρεια Μακεδονία.

Πάντα στην ιστορία οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί αφορούσαν ενιαία κράτη που για τον άλφα ή βήτα πολιτικό, ιστορικό λόγο είχαν διαχωριστεί. Ο όρος αυτής της σύνθετης ονομασίες είναι ο χειρότερος δυνατός καθώς έχει μέσα της το σπέρμα του αλυτρωτισμού και της επανένωσης.

Να σας θυμίσω βόρειο νότιο Βιετνάμ, τη Βόρεια και Νότια Κορέα, την Ανατολική και Δυτική Γερμανία. Η δε τοποθέτηση του υπουργού εξωτερικών ότι η όποια ονομασία θα χρησιμοποιείται στην τοπική γλώσσα. Χρησιμοποιήσε το παράδειγμα της Σρι Λάνκα αλήθεια λέει κανείς τσάι Σρι Λάνκα η κανέλα Σρι Λάνκα ή λέει τσάι Κεϋλάνης, κανέλα Κεϋλάνης.

Απορώ όμως για κάποιους –μη θεσμικούς- πρωταγωνιστές των τελευταίων εβδομάδων και για τη συμμετοχή τους. Μεταξύ αυτών ήταν δυστυχώς και ο κ. Δήμαρχος: είτε είχαν πληροφόρηση, είτε προσφέρθηκαν εκούσια με τις θέσεις τους, για να κάνουν το λαγό σε μια διαδικασία προειλημμένης απόφασης. Ελπίζω να ‘τανε απλώς μία εθελοντική συνεισφορά και όχι μέρος κάποιας συνολικής ανταποδοτικής διαδικασίας.

Εδώ μέσα δε θα μιλήσουμε για εξωτερική πολιτική εδώ δεν θα κάνουμε διπλωματία παρότι κάποιοι ασκούν διπλωματία χωρίς να έχουν τέτοια εξουσιοδότηση και τεκμηρίωση αλλά τουλάχιστον θα αναφερθούμε στον ψυχισμό, το θυμικό, στην βούληση και την θέληση των συμπολιτών μας των Θεσσαλονικέων οι οποίοι μαζεύτηκαν κατά δεκάδες χιλιάδων τόσο στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης όσο και σ’ αυτό της Αθήνας, οι οποίοι διατράνωσαν ότι κάτι δεν ξεχάστηκε μετά από 10 χρόνια.
Η προσπάθεια αυτή δεν είναι ορφανή, δεν είμαστε μόνοι μας, και όσοι μαζευτήκαμε εκεί δεν είχαμε ανάγκη ούτε της πολιτικής ομπρέλας αλλά ούτε και της κομματικής εκμετάλλευσης.

Είχα δηλώσει και πριν 2 βδομάδες ότι από εμάς περιμένει ο κόσμος υπεύθυνη στάση. Οφείλουμε να έχουμε ξεκάθαρη θέση. Δεν μπορεί να τροφοδοτούμε τον όποιο αλυτρωτισμό, και μάλιστα από κυβερνητικά χείλη, των Σκοπιανών.

Η καθαρή λύση υπαγορεύεται από το ιστορικά δίκαιο.

Η εθνική θέση από το 1992, από τα τότε συμβούλια των πολιτικών αρχηγών, από κορυφαίες προσωπικότητες της ελληνικής πολιτικής ιστορίας είναι ξεκάθαρες. Αυτή είναι η μόνη βιώσιμη λύση μέσα στο δύσκολο σύμπλεγμα των εξελίξεων στην περιοχή και στην ιστορία.

Η γνώμη του Δημοτικού Συμβουλίου, είπε ο κ. Δήμαρχος πριν από λίγο, περιττεύει. Ενώ τη δική μου γνώμη την ξέρετε.

Ας κάνουν άλλοι διπλωματία, άλλοι business. Ας είναι κάποιοι ρεαλιστές και εμείς θεματοφύλακες ιερών και όσιων.

2018-02-12T20:51:54+00:00 12/2/2018|Δήμος Θεσσαλονίκης|